Een probleem! Een heel groot probleem hebben wij en ik weet even niet wat ik hiermee aan moet. Natuurlijk hebben we dit eerder gehad, maar ik heb hier nooit zo erg bij stilgestaan, tot vanmorgen.
Ik liep heerlijk in mijn Utopia tot er ineens een super grote gloeilamp boven mijn hoofd aanging. Verschrikt keek ik naar mijn meisje – Ziva mijn supermuts meisje- en ik dacht “wauw chippie nu snap ik het! Dit is niet handig, totaal niet handig :-(”.
Zwanger? Of toch weer schijndrachtig! Omdat ik niet weer net als de vorige keer dingen wilde gaan zien die er niet waren, ben ik dit keer iets terughoudender geweest in mijn uitspraken. Al had ik op een keer wel zoiets ik eet mijn hoed op als ze dit keer niet drachtig is – nu kan ik dit met veel bravoure roepen, want ik heb helemaal geen hoed om op te kunnen eten -.
Na het verbieden van het “whappen en bellen” tijdens het fietsen wordt het nu ook wel eens tijd dat er niet meer getelefoneerd en gewhapt mag worden tijdens het uitlaten van je hond! Hoe vaak zie je het wel niet “mensen die tijdens het honden uitlaten continu met hun twee handen bezig zijn om hun sociale contacten bij te houden via de mobile telefoon”.
Lees verder Verbod op Whappen en bellen tijdens het uitlaten!
“Nee! Dat ligt echt niet lekker” zuchtend gaat Ziva van de bank af. Voorzichtig gaat ze liggen op één van de kussens die midden in de kamer ligt. “Nee! Dat ligt ook niet lekker” dan staat ze weer op om op haar elf en dertigste naar de bench te lopen. “Nee! Hier wil ik ook niet liggen” roept ze gefrustreerd en komt even bij me staan. Natuurlijk krijgt ze die kroel waar ze zo’n behoefte aan heeft, dan loopt ze naar Daisy en geeft haar een lik en loopt dan weer naar de bank. Ze springt er heel voorzichtig op en kijkt me droevig aan en legt dan zuchtend haar hoofd op een kussen.
Half 1 in de nacht, stil lig ik in bed te wachten tot de deurbel gaat of nog enger er met veel lawaai politie onze huisje in komt stormen. Voordat ik naar bed ga check ik via maps nog even wat de snelste weg naar Nederland is. Binnen 1 uur kan ik in Maastricht zijn, dit in mijn achterhoofd val ik uiteindelijk in een diepe onrustige slaap.
Daisy is eindelijk – we hadden veel eerder gehoopt – als eerste loops geworden en ik weet dan dat Ziva 7 dagen later aan de beurt is. Je kan veel van Ziva zeggen, maar qua loopsheidtijd doet ze precies wat ik verwacht. Precies zeven dagen later namelijk dinsdag 3 mei vind ik de eerste bloeddruppels. Altijd prettig als mijn meisje doet wat ik hoop dat ze doet. Jammer genoeg is dit alleen voor het gedeelte loops worden, want voor de rest doet mijn meisje waar ze zelf zin in heeft.
Niets is zo verrassend en eigenwijs als onze Ziva! Dit keer had ik een heel ander planning voor Ziva haar dekking. Sinds de laatste mislukking ging ik toch een beetje twijfelen over de dierenarts die de Kunstmatige Inseminatie heeft uitgevoerd. Ik snap best dat dit een beetje “typisch de mens is, als iets niet lukt dan heeft iedereen het gedaan behalve Ziva en ik.
Mijn motto is “een hond moet de kans krijgen om de fout in te gaan, anders leert hij helemaal niets!”
Hoe vaak zie je het niet dat mensen in hun comfort zone blijven zitten. Ze ontwijken mensen en honden die ze zelf heel eng vinden of blijven rondjes om de kerk lopen omdat dit vertrouwd en veilig is. Ik doe hier nooit aan mee en niet omdat ik het zo geweldig vind om continu uit mijn comfort zone te gaan, welnee ook ik wil hier best een tijdje in blijven zitten, maar ik weet dat dit niet goed is voor mijn honden en ook niet voor mij, want hier word ik heel lui en onzeker van.
Jullie weten van mijn weblogs dat ik altijd bezig ben om mijn honden van alles te leren. Dit keer is Mac de pineut! Hoe ga ik mijn grote lobbes leren om te apporteren. Natuurlijk kan je iets weggooien en dan hopen dat hij het terug brengt. Dit is een manier die jammer genoeg niet bij mijn ventje werkt. Mac zijn broer Job die had het zo onder de knie en heeft ook een oneindig geduld en blijft de Kong staaf elke keer weer terugbrengen.
Omdat ik een hele chaotische, grappige -alleen voor mezelf, de omgeving zelf vindt mij allesbehalve grappig- en vooral drukke paardrijdster ben wil ik jullie toch een normale dressuurles van mezelf uitgebreid vertellen. Als ik klaar ben met zo’n les en ik mijn manegepaard weer afgetuigd en verzorgd in de box heb gezet, denk ik altijd weer terug na de les. Zo check ik even of ik mezelf niet te erg voor gek heb gezet en ik moet zeggen dat de uitkomst hier een volmondig ja is. Ik zet mezelf altijd volkomen voor gek! Daar hoef ik niet echt veel voor te doen kan ik jullie beschamend vertellen.
