Hij kan er duidelijk niet meer tegen om de enige manke te zijn in Huize Elkerbout! “Het is gewoon gemeen en totaal niet leuk” denkt onze oudste telg bij zichzelf. Dagen heeft hij zijn hersenen laten kraken –wat op deze oude leeftijd best lastig is-, maar hij kwam er niet goed uit. Soms moet je er ook niet over blijven piekeren, maar gewoon loslaten. Dan komt de oplossing vanzelf aanwaaien.
Daisy kan echt hele hoge sprongen maken! Vooral als ze ergens haar zinnen op gezet heeft. Hoe hoog een hindernis ook is, Daisy neemt hem zonder enige aarzeling – tenminste als ze er van overtuigd is dat niet haar pootjes vies wordt, want dan weigert ze in alle toonaarden- en met heel veel souplesse.
Mijn boerboel opa, Mijn boerboel opa! Altijd als we samen zijn hebben we veel plezier. Hij wandelt erop los en ik verander heel geleidelijk aan in een ware weekdier. Opa wijst de weg en Anita die heeft reuze pech. We gaan nog niet naar huis! Nog lange niet, nog lange niet! Want nergens in heel Europa is er zo’n eigenwijze oude boerboel opa zoals hij!
Raar dat sommige trauma’s – tenminste ik dacht dat ik hier wel overheen zou zijn- als een soort atoombom inslaat. Zo erg dat ik er bijna niet van kan functioneren. Het begon allemaal door een doodgewone kinderboek! Deze heb ik van een hele lieve Facebook vriendin “Ineke” gekregen –zij zorgt voor al mijn leesvoer, echt zo super- en het gaat over paarden.
Een poot slaat tegen het raam! Eén keer, twee keer en als ik naar buiten kijk schud ik lachend mijn hoofd. Mijn grote lieve beer staat voor de zoveelste keer voor het raam i.p.v. de schuifpui. “Diezel!” roep ik lachend “de deur staat open!” Ik steek mijn hoofd door de deur en blij komt mijn vriendje, maatje op mijn afgestrompeld.
Natuurlijk had ik iets kunnen doen! Ik hoefde hem alleen maar te corrigeren. Natuurlijk had ik niet zo hoeven te lachen, maar het was ook zo grappig. Natuurlijk was het niet echt lief van me en wist ik dat hij zich daardoor nog heftiger uit ging sloven. Natuurlijk ben ik me van dit alles bewust en weet ik dat het dus eigenlijk als het erop aankomt allemaal mijn schuld is.
Er staat een boerboel naast me en kijkt me doordringend aan. Als ik niet reageer geeft hij mijn arm met zijn neus een ferme zet. “Hé dikke beer” zeg ik zacht en geef hem even een dikke knuffel. Vroeger zou dit genoeg voor hem zijn en gaf hij me een dikke knuffel terug. Nu is dit niet genoeg meer en als ik weer verder ga met wat ik aan het doen ben – facebook, Netflix of gewoon mijn e-mails aan het beantwoorden- krijg ik weer een ferme duw tegen mijn arm.
Goedemorgen allemaal! Vol trots kan ik jullie vertellen dat het ons weer gelukt is op deze vroege mooie, koude, zonnige ochtend. Natuurlijk wist ik dat het eens goed mis zou gaan als je drie honden tegelijk uitlaat. Maar je hoopt toch dat het fatale moment elke keer weer uitgesteld wordt. Vanochtend is het ons eindelijk gelukt om een mevrouw de stuipen op het lijf te jagen -en ik ben bang dat ze er nu nog staat en veel te bang is om zich te bewegen-.
Stiekem kijkt hij naar zijn vriendinnetje en hoopt dat zij hem verteld hoe hij zich moet gedragen. Zijn vriendinnetje weet dit en maakt hier heel graag –mis-gebruik van. Af en toe zie je haar reageren op de dingen om haar heen en hij doet heerlijk met haar mee. Maar een man blijft een man en daarom doet hij het niet zo subtiel als dat zij dit doet. Net als kinderen krijgt hij dan ook de correctie terwijl zij de aanstichter is. Natuurlijk kijken wij hier doorheen, maar het blijft een feit.
“Oh wat is het hier leuk!” roept een enthousiaste vrolijke boerboel. “Vrouwtje gaaf is het hier hé!” brult hij van blijdschap terwijl hij heen en weer rent. Af en toe stopt hij even om net als een Duitser een kuil te graven –volgens mij zit dit gewoon in ieder zijn systeem, zand Duitser = kuil graven -. Om daarna weer helemaal blij rond te rennen.
