Mensen vragen mij vaak “Anita hoe kom je toch aan al die verhalen?” “Hoe weet je wat jou honden denken?” En dan heb ik maar één antwoord en dat is “observeren!”. Zo begrijp ik de mens niet als ze wandelen zonder te “zien”. Blind struinen ze door de straten en zijn gevoelloos voor alle signalen om hun heen. En dat kan ik echt niet begrijpen.
Het begon allemaal met mijn dochter haar nieuwe uitdaging! “Herbalife consulente” en als moeder doe je natuurlijk aan alle grillen van je kind mee. Nu ben ik begonnen met de overgang en ik moet eerlijk toegeven dat het qua gewicht een beetje de spui gaten uit loopt. Nu ben ik al maanden bezig met shake ‘s en repen dus was het niet zo moeilijk om van Weight care over te stappen naar Herbalife. Natuurlijk hoop ik dat Herbalife wel doet wat ze beloven en raak ik eindelijk een paar kilo’s kwijt.
Er staat een boerboel voor het raam! Hij wacht tot er iemand de deur voor hem open doet, alleen hij is even vergeten dat het een raam is waar hij voor staat en geen deur. Netjes staat hij te wachten terwijl hij door de vitrage naar binnen probeert te kijken. “Eens” denkt hij “doen ze de deur wel open en kan ik naar binnen”. Als we hem opmerken lopen we naar de schuifpui en roepen “Diezel lieverd kom maar! Hier is de deur”.
Voor de zoveelste keer deze week ben ik zo blij dat we boerboelen hebben! Deze gezin bewakers zijn van onschatbare waarde voor ons gezin en helemaal in deze buurt waar wij wonen. Iedereen weet dat het buiten steeds gevaarlijker wordt en niet omdat het kwaad zich uitbreid –want ik geloof dat dit altijd al het geval is – maar omdat men steeds meer leest en hoort door social media.
Mac houd zijn poot naar me op en kijkt me enorm zielig aan! “ Ojee lieverd zit er weer wat in je poot. Je bent ook echt een ongeluksvogel, dit is de tweede keer al” fluister ik in zijn flappers als ik zijn poot inspecteer. Ik ga over al zijn voetkussentjes maar niets te vinden, dan kijk ik tussen zijn tenen, maar ook hier is niets te zien. “Schat ik kan niets vinden –wat later toch best een wonder is, want wat er zit is nu niet echt klein te noemen -, ik kijk thuis wel even, want daar heb je iets meer licht” vertel ik hem zacht en geef hem een kus op zijn snuit.
Foto’s! Ik had besloten dat ik te weinig foto’s van de honden heb– ik snap dat heel Nederland nu van zijn stoel valt, Sorry hiervoor-, natuurlijk heeft dit even een uitleg nodig. Alle foto’s heb ik al verwerkt in mijn verhalen, dus moet je af en toe voor een nieuwe oost zorgen. Omdat ikzelf er dit keer ook op wilt staan samen met mijn doggies vraag ik Sammy met me mee.
We beginnen deze wandeling zoals gewoonlijk helemaal verkeerd! Ziva heeft besloten dat er deze ochtend niemand mag gaan werken. Niemand mag opgehaald worden door collega’s en er mag vooral niet rondgelopen worden. Rust is wat ze wilt! Totale rust! En krijgt ze deze niet dan verteld ze iedereen die het wilt horen – uh ook al wil je het niet horen, haar ongezouten mening deelt ze deze ochtend met veel overtuiging en vooral ongevraagd- dat men op moet hoepelen, wegwezen uit haar buurt.
Lees verder Drie boerboelen trekken hun eigen plan deze ochtend!
Soms doe je dingen die je beter niet had kunnen doen! Zo ook zaterdagavond. Het leek zo onschuldig, maar als ik de situatie terug bekijk in mijn hoofd had ik best kunnen weten, dat het niet zo onschuldig was als ik op dat moment dacht. Het is al een paar dagen niet pluis in onze wijk en dit voelen mijn boelen vlekkeloos aan.
“Piep, piep, piep” Job kijkt om zich heen!” Hij heeft geen idee waar dat gepiep vandaan komt. “Piep, piep, piep!” Ondertussen hoort hij ook zijn bazinnetje zijn naam roepen. “Ja dag vrouwtje! Ik moet eerst weten waar dat rare geluid vandaan komt” mompelt Job in zichzelf. Dan steekt hij ineens zijn kop in het water “mmmm nee hier komt het geluid toch niet vandaan” denkt Job teleurgesteld, hij dacht dat hij het eindelijk had gevonden.
“Ga maar lieve meid! Fluister ik in Daisy haar flappers. Daisy kijkt me even aan en dribbelt dan naar voren. Om een paar minuten later weer naast me te komen lopen. Weer kijkt ze me met haar mooie trouwe oogjes aan en ik weet dat ze even niet weet wat ze moet gaan doen. “Ga maar lekker spelen meisje” zeg ik heel zachtjes tegen haar en daar gaat ze als een klein puber meisje die toestemming heeft gekregen om te mogen gaan spelen.
