Wat is de karakter van onze honden en hoe gedragen zij zich in de roedel of individueel
Elk bedrijf of kantoor personeel weet het te vinden namelijk: “de ontmoetingsplaats bij Calamiteiten”. Meestal is deze plek aangeduid door een groene bord met pijlen die naar een groep mensen wijzen. Bij bedrijven is zo’n bord een must, want je hebt als bedrijf toch aan een paar regels te houden.
Er komt een vreselijk gehuil uit de kraambak en als ik verbaasd ga kijken of er iets vreselijks aan de hand is, ben ik nog verbaasder dan ik al was. Ziva huilt als een cry baby samen met haar pups in het rond. Met een ongelovig verbaasd gezicht ga ik op de bank zitten en bekijk dit rare tafereel op afstand.
“Komen jullie de pups even bewonderen?” roep ik enthousiast tegen de rest van de roedel. Daisy is er als de kippen bij, want de hele nacht en ochtend heeft ze alles goed in de gaten gehouden en had haar mama steun nodig dan stond Daisy helemaal voor haar klaar. Ook Diezel die kwam af en toe even boven de bak hangen, want al dat gepiep trok zeker ook zijn aandacht. Mac die stopte geregeld cru zijn neus de bak in en keek even snel hoe de situatie er bij stond en trok zich dan weer discreet terug om ervoor te zorgen dat er niets met zijn – voor Mac is alles en iedereen van hem- kroost zou gaan gebeuren.
Even snel naar de wc bedacht ik bij mezelf toen ik Dot de Beagle naar buiten liet. Waar kan ze heen? Dacht ik ook nog snel terwijl ik om me heen kijk of er toch niet ergens een uitweg te bekennen is. Met een gerust hart loop ik de trap op naar binnen om snel te gaan toiletteren. Mijn schrik is dan ook enorm groot als ik terug kom en Dot is nergens meer te bekennen.
De bel gaat en dit betekend vandaag visite! Vier boerboelen zitten er al helemaal klaar voor, want dat wij weten dat we bezoek krijgen is logisch, maar dit moeten mijn boelen nog maar afwachten.
Zodra er ook nog echt iemand binnen komt en er enthousiast gesproken wordt, is het voor de boelen zeker, vers vlees in The house!
“Kijk Diezel” fluister ik zacht in zijn flappers, “de buurman is foto’s aan het maken”. “Hij vindt zijn huis zeker heel erg mooi” mompel ik. Mijn buurman wilde wegrijden, maar bedacht zich toch en reed weer naar achteren de parkeervak in, pakte zijn mobieltje en begon foto’s te maken. Toen zette hij de motor van de auto uit en stapte vervolgens uit. “De buurman is iets vergeten “ zeg ik tegen Ziva en ik hou haar iets korter. Ziva is iets humeurig tegenwoordig en heel beschermend.
Sommige dingen vallen je pas veel later op en als het dan opvalt ben je dol gelukkig. Ineens was het er niet meer. Daisy haar naam werd niet meer om de minuut geroepen. De hele dag riepen wij: “Daisy! Hou op!”, “Daisy kappen nou!”, “Daisy niet doen! Daisy! Daisy!” daarna een diepe zucht aan onze kant en we staan op om Daisy een zetje te geven of nog erger om haar poot tegen te houden, die elke keer weer schade aan haar oor of lichaam toe brengt.
Als ik om me heen kijk ben ik intens gelukkig! Al mijn boerboelen liggen heerlijk bij elkaar te slapen. Vooral mijn twee mannen negeren elkaar niet meer en zijn weer zoals ze horen te zijn: “familie en accepteren elkaar zoals van ouds”. Al is dit weleens anders geweest en dat komt allemaal door mijn toedoen. Dat het nu weer normaal is, is ook allemaal mijn verdienste. Niet dat ik hier trots op mag zijn, want dat het fout ging is toch ook mijn eigen rot schuld, dus logisch dat nu ik normaal doe mijn roedel weer als een hechte groep functioneert.
Een probleem! Een heel groot probleem hebben wij en ik weet even niet wat ik hiermee aan moet. Natuurlijk hebben we dit eerder gehad, maar ik heb hier nooit zo erg bij stilgestaan, tot vanmorgen.
Ik liep heerlijk in mijn Utopia tot er ineens een super grote gloeilamp boven mijn hoofd aanging. Verschrikt keek ik naar mijn meisje – Ziva mijn supermuts meisje- en ik dacht “wauw chippie nu snap ik het! Dit is niet handig, totaal niet handig :-(”.
Na het verbieden van het “whappen en bellen” tijdens het fietsen wordt het nu ook wel eens tijd dat er niet meer getelefoneerd en gewhapt mag worden tijdens het uitlaten van je hond! Hoe vaak zie je het wel niet “mensen die tijdens het honden uitlaten continu met hun twee handen bezig zijn om hun sociale contacten bij te houden via de mobile telefoon”.
Lees verder Verbod op Whappen en bellen tijdens het uitlaten!