Wat is de karakter van onze honden en hoe gedragen zij zich in de roedel of individueel
Een half jaar geleden wilde Nicky graag zijn eigen boeletje en het liefst van Ziva en BJ Cobus. Natuurlijk was dit geen probleem –tenminste bijna wel, want Ziva werd de eerste keer niet drachtig en redde ze het om voor haar 7e verjaardag mama te worden – en dat betekende dat we voor zolang Nicky nog niet op zichzelf woont een roedellid erbij krijgen.
“Help vrouwtje! Help me toch alsjeblieft” hoor ik Mac klagelijk jammeren en daarna volgt een huil waar de wolven jaloers op zouden worden. Rennend zo snel ik kan – en dat is jammer genoeg voor Mac altijd te langzaam- ren ik naar mijn vriendje. Wat ik dan zie is te zot voor woorden en het zou zo lachwekkend zijn als Mac er niet zo intens zielig bij zou kijken.
“Hotel Elkerbout is niet meer zoals het geweest is!” moppert mama Ziva terwijl ze me een beetje boos aankijkt. “Hoezo?” roep ik verbaasd. “Die pups van jou krijgen alles wat hun hartje willen. Van het beste vers vlees tot de leukste speeltjes” gil ik nog harder dan Ziva. Ja wij bakwijven kunnen er wat van en wie het hardst schreeuwt, wie het beste gehoord wordt zeg ik maar zo.
“Zou opa met ons meelopen” vraag ik aan niemand in het bijzonder. Mac en Daisy rennen voor me uit en zijn weer blij om in onze Utopia te zijn. Wat heb ik dit gemist lekker onbezorgd wandelen. De laatste weken waren meer gereserveerd voor de pups, Ziva en Diezel. In gedachten zie ik mijn grote vriend mee rennen en af toe stoppen om die ene geur goed op te snuiven. Daarna zich laten vallen in het gras om heerlijk te gaan rollen.
Onze roedel is compleet van padje af en daardoor zijn de pups aardig van slag! Mac weet even niet meer wat zijn taak is en Daisy heeft besloten om Diezel zijn plaats in te nemen. Nu zou je zeggen “goed zo Daisy”, maar dat blijkt toch niet zo’n goed idee te zijn. Daisy heeft namelijk een probleem, want de pups moeten natuurlijk wel doen wat zij wilt en het blijkt toch dat Daisy en de pups niet echt op één lijn zitten.
Diezel dit wordt je allerlaatste avontuur en zoals gewoonlijk doen we dit met zijn allen. Geen leuke anekdotes meer of ondeugende ondernemingen oh wat ga ik dit missen – heb negen jaar zoveel weblogs mogen schrijven met jou in de hoofdrol -. Gisteren was het al duidelijk dat je vandaag naar huis zou gaan of naar de eeuwige jachtvelden zoals ze dit bij de indianen noemen. Je wilde niet meer lopen en alles wat je deed koste je zoveel kracht en energie. Dit was hondsonwaardig en dat had jij echt niet verdiend.
Negen jaar en drie maanden geleden kwam jij als een cadeau ons leven binnen wandelen. Een boerboel! Niet wetende dat jij ons leven zo zou kleuren. Tijdens onze zoektocht naar jou lazen we de raarste dingen over de boerboel en waarschuwde iedereen ons. “Weten jullie wel wat je in huis haalt?”, “begrijpen jullie wel dat visite nu taboe is”, “de boerboel is geen hond voor beginners en normaal uitlaten is er niet bij, kunnen jullie dit wel aan?” dit waren nog maar een paar doem vragen die we naar onze hoofd geslingerd kregen.
“Ik kan het niet meer!” Schreeuwt Daisy en gaat demonstratief buiten liggen. “Daisy kom op nou het is drie uur in de ochtend” fluister ik zacht om niet de hele wijk wakker te schreeuwen. “Nee die domme beesten houden hun kop niet dicht en ik ben het zo ontzettend zat” roept mijn prinsesje gefrustreerd.
De pups zijn 19 dagen oud en de eerste vleesmaaltijd is een feit. Dit zijn altijd best spannende momenten, want hoe ontvangen de pups deze heerlijke maaltijd. Kunnen hun buikjes het aan en hoe vinden ze het smaken. Nu moet ik zeggen dat ik best een spannende smaak heb gekozen, namelijk Rund/Lam. Lam is iets sterker van smaak, maar wel iets milder voor die kleine puppen darmpjes.
Daisy ziet het niet meer zitten! Snel rent ze de tuin in om een nieuw rustig slaapplekje te zoeken. Als ze deze heeft gevonden zucht ze een keer diep en rolt zichzelf heerlijk op. Binnen blaffen, grommen, gillen, schreeuwen 9 pups om aandacht van hun moeder. Het is half vijf in de ochtend en al die pups hebben last van hongerige buikjes. Nu ze hebben geleerd hoe ze moeten blaffen, grommen en huilen maken ze hier gretig gebruik van om hun moeder te vertellen dat ze willen eten.
