Ik ben zelfs voor mijn doen al heel vroeg op pad! En dat wil toch heel wat zeggen. De vogels kwetteren erop los en ik laat me zoals altijd leiden op mijn gevoel. Blanco ga ik deze wandeling in en ik zie wel waar ik uitkom. Eerst probeerde ik mijn “eigen ik” nog een andere kant op te laten lopen, maar zoals gewoonlijk was mijn “eigenwijze ik” veel sterker.
Onze tweede bezoek is net zo easy als de eerste, want Manisa Freek en Manisa Betsy wonen in Spijkenisse ook bij hele goede vrienden van ons. We zien Freek en Betsy dan net als Job vrij vaak en dit is heel erg leuk. Op oudejaarsdag 2013 kwamen Natasja, Marcel, Lisa, Lesley, Luuk, Thea en Wil bij ons oud en nieuw vieren en maakte kennis met onze roedel.
Lees verder We gaan op visite bij Manisa Freek en Manisa Betsy!
De tijd voor de puppy bezoeken is weer aangebroken! Alleen hebben we het dit keer wel heel makkelijk, want een deel van de puppen wonen gewoon hier in de buurt. Zo heb je Manisa Job alias Bob bandje groen, die woont bij mijn vriendin Danielle en haar zoon Calvin. En wat nog leuker is gewoon lekker in Vlaardingen.
De Merel is een hele vroege vogel! Zo vroeg dat deze leuke flierefluiter zich dodelijk verveeld zo helemaal in zijn uppie. Ook deze mevrouw Merel vindt het maar saai zo alleen in deze ochtend. Je ziet haar al in de verte op en neer wippen, op zoek naar iets spannends, leuks en het liefst ontzettend gevaarlijks.
Deze ochtend kan ik eindelijk na een lange drukke werkweek lekker erop uit met mijn doggies. Het wordt een lange wandeling, want er is niets fijner dan een wandeling in de natuur. Ondertussen kan je, je hoofd heerlijk leegmaken en lekker mijmeren over van alles en nog wat.
Het is altijd weer leuk om te zien wanneer de roedel besluit dat je oud genoeg bent voor de volgende les. Door jarenlange ervaring en het bestuderen van mijn honden, weet ik ongeveer wel wanneer deze verandering plaats gaat vinden, al blijft het toch nog steeds een verassing qua tijdstip.
Mijn motto is “Elke hond heeft elke dag een losloopmomentje nodig!” Dit proberen we ook altijd in uitvoer te brengen. Nu is dit voor Diezel en Ziva niet zo’n moeilijke opgave, al moet ik met Ziva wel opletten dat er geen mensen te dicht langs me wilt passeren. Ook fietsers plus automobilisten moeten op gepaste afstand blijven. Doen ze dit niet dan vind mijn meisje het een heel leuk “ik-ga-er-lekker-achteraan momentje”. Daarom let ik heel goed op waar ik deze twee los laat lopen en dit gaat altijd perfect, omdat ik blindelings op mijn twee oude boelen kan vertrouwen mits er niemand dicht langs haar loopt, fiets of rijd.
Er staat een fietser op ons te wachten, tenminste dat neem ik aan. Deze heer of vrouw “heb echt geen idee, wat voor een geslacht deze persoon heeft” blijft stokstijf staan met de fiets aan de hand.
Af en toe kijkt deze persoon even of we al dichterbij zijn gekomen. Alleen Diezel heeft een paar goede bestsellers gevonden onder de pismail en kan zich er niet zo goed toe verzetten om door te lopen.
“Vrouwtje ruik je dat ook! Mmmm een heerlijke geur” mijmerde Diezel zuchtend. “Nee lieve knul mijn reukvermogen is jammer genoeg niet zo goed, als die van jou” vertel ik mijn suffe stoere reu.
Sinds we Diezel zijn prostaat onder controle hebben is onze geile reu back to business! Waar ik af en toe echt helemaal gek van wordt.
Hoe gaat het met de ziekenboeg? Is de vraag die ik de laatste tijd vaak te horen krijg. En dat is een lastige vraag, want de ene keer gaat het goed en dan ineens zonder waarschuwing gaat het weer bergafwaarts. Ik heb dan ook nog nooit zo geïnteresseerd gekeken naar de plasmomenten van mijn suffe reu. Zo draait de hele dag om het straaltje van Diezel! Kan hij een boom om plassen of krijgt hij een grasprietje niet eens opzij.
