Hoe gedragen boerboelen zich in de puberteit en hoe lang duurt deze
Onze tweede bezoek is net zo easy als de eerste, want Manisa Freek en Manisa Betsy wonen in Spijkenisse ook bij hele goede vrienden van ons. We zien Freek en Betsy dan net als Job vrij vaak en dit is heel erg leuk. Op oudejaarsdag 2013 kwamen Natasja, Marcel, Lisa, Lesley, Luuk, Thea en Wil bij ons oud en nieuw vieren en maakte kennis met onze roedel.
Lees verder We gaan op visite bij Manisa Freek en Manisa Betsy!
Het is altijd weer leuk om te zien wanneer de roedel besluit dat je oud genoeg bent voor de volgende les. Door jarenlange ervaring en het bestuderen van mijn honden, weet ik ongeveer wel wanneer deze verandering plaats gaat vinden, al blijft het toch nog steeds een verassing qua tijdstip.
“Vrouwtje ruik je dat ook! Mmmm een heerlijke geur” mijmerde Diezel zuchtend. “Nee lieve knul mijn reukvermogen is jammer genoeg niet zo goed, als die van jou” vertel ik mijn suffe stoere reu.
Sinds we Diezel zijn prostaat onder controle hebben is onze geile reu back to business! Waar ik af en toe echt helemaal gek van wordt.
Gelukkig heb ik mijn nieuwe waterdichte laarzen aan, en dan de nadruk op waterdicht, want ik ben zoals gewoonlijk mijn prinsesje even kwijt. Hebben jullie dit ook? Als je, je hond even niet meer ziet, je de verschrikkelijkste gedachten in je hoofd sijpelt. Terwijl ik doe alsof ik op mijn gemak naar de plek loopt waar ik haar kwijt ben geraakt, maakt mijn hoofd overuren en is Daisy ondertussen verdronken, uitgegleden of heeft ze haar poten gebroken, en wacht ze tot ik haar kom redden.
Zoals jullie weten ben ik altijd bezig om mijn honden te trainen of als ik niet aan het trainen ben, dan ben ik wel aan het bedenken hoe het allemaal nog beter kan. Dit is bij een boerboel zeker nodig, want als er een hond eigenwijs is, is dit de boerboel wel. Elke keer als ik denk “zo wil ik dat mijn hond reageer!” Verzint mijn honden wel weer wat anders. Zo word het nooit saai om met mijn honden te wandelen.
Laat ik je één ding vertellen lieve kleinzoon “zolang je hier blijft staan, ver van het vrouwtje, en doe waar je zelf zin in hebt, kunnen ze je niet straffen”, “maar opa dan krijg ik heel erge straf als ik weer bij het vrouwtje terug komt?” zegt Job ongerust. “Welnee knul elke goede baasje denkt te weten dat achteraf straffen geen zin heeft, want dan weten we zogenaamd niet meer waarom we straf krijgen! Namelijk voor het terug komen? Denken wij boerboelen dan, en dat is volgens de baasjes niet slim, want dat we terug komen is juist de bedoeling, en daar worden we dan zelfs ook nog voor beloond”.
Lees verder Diezel leert zijn kleinzoon Job heel stout te zijn!
“Vrouwtje waarom schelden die hondjes zo naar ons” vraagt Daisy verontwaardigd aan mij. Ik weet het niet lieve meid, “maar we hebben toch niets gedaan?”. Nee Daisy jullie zijn heel lief deze ochtend, en ik snap ook niet zo goed waarom deze kleine keffertjes zo lopen te schelden. “Oh nee dit pik ik echt niet van zo’n klein opdondertje!” Roept Daisy opeens heel boos en begint als een viswijf naar de overkant te schreeuwen. Mac die alles heeft aangehoord, maar als een verstandige boerboel (ja mijn ventje kan ook best wel de wijste zijn) doorloopt alsof hij zich niets van al dat gescheld aantrekt, begint nu ook mee te mopperen.
Lees verder Waarom blaffen die kleine hondjes toch altijd zo?
Je hebt precies 5 seconden om na te denken wat je gaat doen! En dat is veel te kort blijkt, want er is geen uitvalhoek te vinden. Dan is er nog maar één ding wat je kan doen en het maar gewoon over je heen laten komen. En geloof me dit is echt heel letterlijk, Job heeft besloten om niet om me heen te gaan, welnee dat is veel te lastig en waarom zou je! Als je er ook gewoon erdoor heen kan.
Lees verder Natuurlijk kan ik het weer niet laten om grassprietjes te tellen!
Zo mijn nageltjes zijn weer schoon en mooi! Mijn vacht ziet er weer goed uit, ook mijn tanden glimmen weer zoals ooit tevoren! Ik ben er weer helemaal klaar voor vrouwtje roept Daisy “ik zie er weer goed uit, we kunnen gaan wandelen”. Blij lopen mijn kleine boelies mee naar de auto, alleen onderweg zie ik de twijfeling bij mijn prinsesje Daisy.
Whoo, whoo huilt Mac met hele grote halen terwijl hij net als Scooby doo in mijn armen probeert te springen! Zo bang is mijn kleine grote jongen. Tenminste daar lijkt het op al weet ik het soms ook niet echt wat er in zijn kleine koppie omgaat. En als er nou echt iets engs gebeurde dan snap ik het nog, maar dit gedrag is echt niet te verklaren.
